about Wedding Traditions

Boşluk

Her düğün ölülere bir şey borçludur.

Büyükannenizin duvağı. Büyükbabanızın kadeh kaldırışı. Pirinç, yüzükler, uğur için taşınan o mavi şey. Hiçbiri sizinle başlamadı. Ama her birinin bir anlamı var.

Şimdi o anlamı bulmaya çalışın. Tek bir âdeti kökenine kadar izlemeyi, sınırlar ötesine geçirmeyi deneyin. Bulacağınız şey; akademik makalelere, gezi bloglarına, yarım yamalak hatırlanmış aile hikâyelerine ve okuyamadığınız dillerde yazılmış devlet arşivlerine savrulmuş parçalardır.

Bu sitenin var olma sebebi, işte o boşluğu doldurmaktır.

Biz neyiz

Bir başvuru yapıtı. Yedi yüz yetmiş üç sayfa: iki yüzü aşkın ülkenin düğün âdetlerini, on iki inanç geleneğini, yirmi iki dilde belgeliyor. Okuması ücretsiz, paylaşması ücretsiz.

Nasıl çalışıyoruz

Buradaki içerik, etnografik saha çalışmalarından, kültür kurumlarından, yayımlanmış akademik araştırmalardan ve anlattıkları gelenekleri bizzat yaşamış topluluk katkıcılarından beslenir. Güney Carolina'daki pirinç atma âdetine, Fujian'daki çay töreniyle aynı ciddiyetle yaklaşırız. Her gelenek birine aittir. Biz de ona göre davranmaya çalışırız.

Site yirmi iki dilde yayındadır; çeviri kolay olduğu için değil, Peru düğününün İspanyolca okunmayı, Japon düğününün Japonca okunmayı hak ettiği için. Bu çalışma sürmektedir. Büyük ihtimalle hep sürecektir.

Ne değiliz

Düğün organizatörü değiliz. Davetiye, masa düzeni ya da hediye listesi satmıyoruz. Burada satın alınacak hiçbir şey yok. Biz bir kütüphaneyiz. Sessiz, aydınlık bir oda; dünyanın düğün geleneklerinin aynı rafta yan yana durduğu, her birine yer verilen, her birine değer verilen bir yer.

Tamlık üzerine bir not

İki yüz ülke, her ülke demek değil. On iki inanç, her inanç demek değil. Neyin eksik olduğunu biliyoruz ve hâlâ yazıyoruz. Geleneğiniz henüz burada temsil edilmiyorsa ya da hikâyesini eksik anlattıysak, sizden duymak isteriz. Bu çalışma, onu şekillendiren sesler çoğaldıkça daha iyi hale gelir.

Alttaki şey

Burada kataloglanan gelenekler birbirinden çok farklıdır. Bir Masai babası kızını şu sözlerle kutsar: "Tanrı sana çocuklar versin." Koreli bir çift kestane ve hurma paylaşır. İrlandalı bir gelin uğur için nal taşır.

Ama hepsinin altında yatan şey aynıdır. İki insan topluluklarının önüne çıkar ve der ki: bu gerçek, bu kalıcı, bunun bir önemi var.

Belgelediğimiz hikâye budur. Tek bir kültürün anlatımı değil. Hepsinin.