Katolikong Tradisyon ng Kasal: Sakramento ng Kasal sa Pilipinas

Sa Simbahang Katoliko, ang kasal ay isa sa pitong sakramento. Ito ay banal na tipan sa harap ng Diyos, hindi maaaring sirain at hanggang kamatayan. Ayon sa Catechism of the Catholic Church, ang sakramento ng kasal ay nagbibigay ng grasya sa mag-asawa upang mahalin ang isa’t isa ng pagmamahal ni Kristo sa Kanyang Simbahan.

Para sa mga Katolikong Pilipino, ang seremonya ng kasal ay malalim na nakaugat sa pananampalataya at tradisyon ng pamilya. Maraming elemento ng mga tradisyon ng kasal Pilipino ang hinango sa mga kaugaliang Katoliko na dinala ng mga Kastila.

Ang paghahanda sa Katolikong kasal ay nagsisimula buwan bago ang seremonya. Ang mag-asawa ay dumadalo sa Pre-Cana seminar kung saan tinatalakay ang mga aspeto ng buhay may-asawa, komunikasyon, at pagpapalaki ng mga anak. Ayon sa Catholic Bishops’ Conference of the Philippines, ang Pre-Cana ay isang mahalagang bahagi ng paghahanda sa sakramento.

Bago ang kasal, nangungumpisal ang magkapares upang tanggapin ang sakramento sa estado ng grasya. Ito ay mahalaga sapagkat ang kasal ay hindi lamang legal na kontrata kundi espiritwal na pagbubuklod.

Ang Katolikong kasal ay karaniwang ginaganap sa loob ng Banal na Misa. Ang liturhiya ng salita, homiliya ng pari, at Eukaristiya ay bahagi ng seremonya. Sa maraming mga parokya, ang kasal sa loob ng Misa ay mas mahabang seremonya ngunit itinuturing na mas kumpleto.

Ang simbahang Katoliko ay may mga gabay kung paano dapat isagawa ang seremonya, na iba sa mga tradisyon ng kasal Protestante na may mas malawak na kalayaan sa pormat ng seremonya. Kahit ang mga tradisyon ng kasal Methodist ay may kanya-kanyang pagkakaiba sa liturhiya.

Ang sentro ng seremonya ay ang pagpapalitan ng panata. Ang mag-asawa ay nangangako sa harap ng Diyos at ng kongregasyon: “Tinatanggap kita bilang aking asawa. Mamahalin at igagalang kita sa hirap at ginhawa, sa kalusugan at karamdaman, habang ako’y nabubuhay.”

Ang mga panatang ito ay hindi lamang pangako sa isa’t isa kundi saksi ang buong komunidad ng Simbahan.

Ang tatlong ito ay natatanging bahagi ng Katolikong kasal sa Pilipinas, na nagpapakita ng impluwensya ng kulturang Pilipino sa liturhiyang Katoliko:

• Cord (Yugal): Isang laso na inilalagay sa balikat ng mag-asawa, sumisimbolo sa walang hanggang pagkakaisa at pagbubuklod nila sa Diyos
• Veil: Inilalagay sa ulo ng babae at balikat ng lalaki, kumakatawan sa pagiging iisang pamilya sa ilalim ng proteksyon ng Diyos
• Arrhae: 13 barya na sumisimbolo sa pangako ng lalaki na sustentohan ang kanyang pamilya at paghahati ng mga kayamanan

Ang mga elementong ito ay matatagpuan din sa mga kasal sa ibang bansang Katoliko tulad ng Italya at Pransya, bagaman may sariling bersiyon ang bawat kultura. Sa mga tradisyon ng kasal Hapon, may mga katulad na simbolikong ritwal ngunit sa ibang kontekstong kultural.

Sa Katolikong tradisyon ng Pilipinas, ang mga ninong at ninang (sponsors) ay may mahalagang papel. Sila ay nagsisilbing saksi sa kasal at may responsibilidad na gabayan ang bagong mag-asawa sa kanilang buhay may-asawa.

Ang tradisyong ito ng mga inaanak ay naiiba sa mga tradisyon ng kasal sa Amerika kung saan ang groomsmen at bridesmaids ang pangunahing kasama ng mag-asawa. Sa mga tradisyon ng kasal sa Canada, na may malaking komunidad ng Katoliko, may pagkakatulad sa sistemang ito ng mga sponsors.

Pagkatapos ng pagpapalitan ng singsing at panata, ang pari ay nagbabasbas sa bagong kasal. Idinadalangin niya ang pagpapala ng Diyos sa kanilang buhay may-asawa at sa mga anak na kanilang aarugain.

Sa mga Katolikong parokya sa Pilipinas, matapos ang seremonya ay madalas magkaroon ng mga karagdagang tradisyon tulad ng paglagda sa rehistro, pagkuha ng litrato sa altar, at processional palabas ng simbahan.